۱۴ مهرماه : روز جهانی معلم

قطعنامه پایانی فرهنگیان در تهران مقابل سازمان آموزش و پرورش ۱۶/۲/۸۷ متن اصلی

به نام خداوند جان و خرد

۱- ما  خواهان انجام قطعی قانون مدیریت خدمات کشوری حداکثر تا اول مهر سال 87 (با تاریخ اجرای 1/1/86)  هستیم . در غیر این صورت از هم اکنون اعلام می کنیم که فرهنگیان همزمان با روز جهانی معلم یعنی 14 مهر گردهمائی   کشوری در مقابل هر ارگانی که جلوی اجرای قانون را بگیرد برگزار خواهند نمود.

2-   تامین   امنیت شغلی همه ی افراد ملت به ویژه  فعالان صنفی ازاصول قانون اساسی و از  پایین ترین مراتب دموکراسی است و با توجه به سابقه ی قبلی اعلام می کنیم چنانچه امنیت شغلی فرهنگیان مورد تعرض قرار گیرد تمامی عواقب سوء این قانون شکنی متوجه کسانی است که با ضعف مدیریت و سهل انگاری موجب نارضایتی و اعتراض فرهنگیان می گردند .  

3-     ما خواهان استاندارد سازی امکانات آموزش و پرورش و جمعیت کلاس های درس مطابق با ضوابط تعلیم و تربیت نوین می باشیم .

4-     انتظار داریم صندوق ذخیره ی فرهنگیان گزارش کار شفاف و بیلان صندوق را تا روز اول  مهر در اختیار فرهنگیان قرار دهد و  حداقل 3 نفر ازنمایندگان معلمان به انتخاب خود آنها ( حداقل به عنوان ناظر ) در هیئت مدیره صندوق ذخیره حضور داشته  باشند .

5-     ما خواهان لغو تمامی محدودیتهایی هستیم که برای تشکل های صنفی معلمان در سراسر کشور ایجاد شده و همچنین صدور پروانه فعالیت برای متقاضیان ایجاد تشکل های صنفی که تاکنون بارها به وزارت کشور یا فرمانداری ها مراجعه نموده اند ولی پاسخی نشنیدند .

6-    ما خواهان  اجرای مصوبات شورای عالی آموزش و پرورش از جمله  مدیریت انتخابی مدارس که جلوی اجرای آن گرفته شده است هستیم  !

7-     ما دولت را موظف می دانیم که پاداش  پایان خدمت بازنشستگان  را در اسرع وقت ، به صورت کامل  با پول نقد پرداخت نمایند و تنها در صورت تمایل خود آنها  بصورت سهام شرکتهای معتبر و شناخته شده به آنان واگذار نمایند.

8- ما خواهان احیاء پست  " مشاور وزارت در امور تشکل ها  " می باشیم .

  این قطعنامه را تکثیر کنید و در اختیار همه قرار دهید که حکم بیانیه ی کانون به مناسبت روز جهانی معلم را خواهد داشت و  کاری کنیم که تا آن زمان هیچ فرهنگی از مفاد آن بی اطلاع نباشد

 

بیانیه کانون صنفی معلمان ایران به مناسبت هفته معلم

بیانیه کانون صنفی معلمان ایران به مناسبت هفته معلم

همکاران محترم؛

    بی­تردید سال 86 یکی از تیره­­ترین سال­هایی بود که جامعه معلمان ایران تجربه کرده است. بعد از تجمعات با شکوه معلمان در اسفندماه 85 که با دستگیری تعداد زیادی از فعالان صنفی و ضرب و شتم شمار زیادی از فرهنگیان شریف پایان یافت، به دلیل سانسور شدیدی که به واسطه­ی بخشنامه شورای عالی امنیت ملی بر رسانه­ها حاکم شد چنین به نظر رسید که
تشکل­های صنفی سکوت پیشه کرده­اند و یا از وحشت، در لاکِ خویش فرو رفته­اند و یا همکاران خود را فراموش کرده­اند.

    در چنین شرایطی جا داشت مسئولان کشور به ویژه نهادهای امنیتی که هر حرکت اعتراضی را مخلِّ امنیت جامعه قلمداد می­کنند و همواره مدّعی هستند که آنچه در جهت بهبود وضع معیشتی معلمان تا کنون انجام گرفته حاصل تلاش مسئولان بوده و تشکل­های صنفی و اعتراضات معلمان هیچگونه تأثیری در پاسخگوئی به مشکلات فرهنگیان نداشته است فرصت را غنیمت شمرده و در عمل این ادعای خود را به اثبات می­رساندند و با حلّ تدریجی مشکلات فرهنگیان ضرورت برگزاری تجمعات، تحصن­ها و انجام حرکت­های اعتراضی را به کلّی نفی و انکار می­کردند.

    اما همانگونه که شاهد هستیم، آنگونه عمل کردند که حتی صدای اعتراض برخی از همکاران بی­تفاوت نیز به هوا برخاست و اکثریت معلمان هرگونه تردید نسبت به این جمله که « تا نگرید طفل کی نوشد لبن » را در باور خود از بین بردند. با این وصف مسئولان مربوطه نه تنها به انتظارات بر حق معلمان پاسخی ندادند بلکه با سوء استفاده از فضای موجود به کلّی همه وعده­های داده شده را از یاد بردند. به طوریکه حتی حقوق اندک معلمان حق­التدریس نیز بیش از 6 ماه به تأخیر افتاد و در عوض با توزیع توهین­آمیز بن­های نخود و عدس و ... به تحقیر بیشتر فرهنگیان پرداختند.

همکاران گرامی

    طی یک سال گذشته ما و شما خار در چشم و استخوان در گلو به انتظار نشستیم تا شاید عقلای قوم به خود آیند و در روش­های مذکور تغییری ایجاد نمایند. اما نامه­ها، گلایه­ها، طومارها و زمزمه­های معلمان در دفاتر مدارس تا کنون به گوش هیچکس نرسید و احدی خود را موظف به پاسخگویی به این قشر فرهیخته ندید و مسئولان کشور با این عمل خویش به معلمان آموختند که تنها راه رسیدن به حقوق حقّه فرهنگیان، اتحاد، همدلی و همراهی است. آنگونه که در اسفندماه 85 شاهد آن بودیم.

عزیزان

    در شرایطی که اخبار معلمان را در رسانه­ها منعکس نمی­کنند و وزیر و سایر مسئولان کشور از گفت و گو با تشکل­های صنفی و نمایندگان معلمان خودداری و راه مذاکره را به کلی مسدود کرده­اند، در شرایطی که صندوق ذخیره فرهنگیان را که سهامداران اصلی آن خود فرهنگیان هستند به دست نااهلانی که عداوت برخی از آنان با فرهنگیان کاملاً محرز است سپرده­اند. در شرایطی که علی­رغم وعده­های داده شده ضعیف­ترین افراد به بالاترین پست­های این وزارتخانه گمارده می­شوند، در شرایطی که اکثریت نمایندگان مجلس در برابر خواست فرهنگیان می­ایستند و از وزیری که منفور معلمان بوده است حمایت می­کنند و پس از برکناری وی توسط رئیس جمهور فرد نالایق دیگری را که مجلس برای وزارت تعاون صلاحیتش را تأئید نکرده بود برای وزارت بر نهادی به گستردگی جمعیت کل کشور تأئید می­کنند، در شرایطی که با وجود تورمِ کمرشکن کنونی که به طور مضحکی صدای اعتراض خود مسئولان را نیز درآورده است برای سال 87 فقط 6 درصد افزایش حقوق در نظر گرفته
می­شود، در شرایطی که با وجود وعده­های داده شده و مصوبه مجلس، شخص رئیس جمهوری در اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری تعلل می­کند، در شرایطی که حقوق ناچیز فرهنگیان حتی نیمی از اجاره مسکن آنان را پوشش نمی­دهد و معلمان با مشغول شدن به کارهای دوم و سوم و بعضاً تحقیرآمیز کارآمدی خود را از دست می­دهند و زندگی فلاکت­باری را می­گذرانند، در شرایطی که فعالان صنفی در سراسر کشور تنها به این جرم که پرسیده­اند چرا قوانین مصوب خود را اجرا نمی­کنید و چرا افراد نالایق را کنار نمی­گذارید با احکامی چون زندان، تبعید، انفصال از خدمت، تنزل گروه و ... مواجه می­شوند. به راستی چه باید کرد؟ آیا معلمان در برابر همکاران و سایر اقشار جامعه به ویژه دانش­آموزانی که چهره­هایشان هر روز زردتر از روز قبل می­گردد هیچ مسئولیتی ندارند؟ آیا نباید پرسید که چرا از آمدن پول نفت که قیمت آن به شکل سرسام­آوری افزایش یافته است بر سرِ سفره ملت ایران خبری نیست؟  

    بر این اساس و با توجه به اینکه کانون صنفی معلمان سالگرد حادثة تلخ اسفند 85 را به دلیل شرایط خاص کشور (انتخابات مجلس) به سکوت برگزار کرده است، حقِ خود و جامعه بزرگ فرهنگیان می­دانیم که همچون سایر اقشارِ جامعه از جمله کارگران مراسم خاصی را برای این هفته معلم تدوین و اجرا نماییم. امیدواریم همه همکاران فرهنگی از زن و مرد، پیر و جوان، شاغل و بازنشسته، رسمی و حق­التدریس در مدارس دولتی و غیرانتفاعی با هر دیدگاه و تفکری، تنها و تنها به نیتِ دفاع از شرافت معلمی خویش و در پاسخ به بی­مهری­ها، توهین­ها و تحقیرهایی که صورت گرفته و می­گیرد، همدلی، همزبانی و همراهی خود را یکبار دیگر به مردم و مسئولان بنمایانند تا بعد از این احدی به خود اجازه ندهد که این قشر فرهیخته، زنده و پویا را نادیده بگیرد و یا نسبت به نمایندگان آنان بی­حرمتی روا دارد.

برنامه­های کانون صنفی معلمان ایران در هفته معلم:

1- پنج­شنبه 12 اردیبهشت از ساعت 15 الی 17 حضور همزمان و با شکوه فرهنگیان تهرانی در شهرری، ابن­بابویه، مزار مرحوم دکتر خانعلی و همکاران قمی بر مزار استاد مطهری به منظور تجدید عهد با همکاران برای آغازی دوباره.

2- روز دوشنبه 16 اردیبهشت حضور در مقابل سازمان آموزش و پرورش تهران واقع در میدان فلسطین، خیابان برادران مظفر از ساعت 30/13 الی 30/15 .

3- از تمامی همکاران فرهنگی تقاضا می­کنیم که از فرصتِ هفته گرامیداشت مقام معلم استفاده کرده و به جای برگزاری مراسم رسمی و تکراری و تحقیرآمیز، در طول هفته معلم، بخشی از وقت کلاس را به تبیین و توضیح مشکلات آموزش و پرورش، معلمان و دانش­آموزان، مشکلات فضاهای آموزشی و سایر مسائل دیگر که به دلیل بی­تدبیری مسئولان دامنگیر آموزش و پرورش شده است بپردازند تا در غیاب رسانه­های مستقل، به وظیفة معلمی خود آنگونه که می­بایست عمل نماییم.

( در خاتمه به مسئولان مربوطه اعلام می­کنیم چنانچه تا روز دوشنبه 16/2/87 حداقل به دو خواسته معلمان و تشکل­های صنفی: 1- پرداخت مطالبات معلمان بویژه حق­التدریس همکاران که بیش از 6 ماه به تأخیر افتاده است 2- لغو تمامی احکام هیئت­های تخلفات اداری که جزء اختیارات وزیر است اقدام نکنند، در تجمع روز دوشنبه حرکت اعتراضی بعدی را در جمعِ همکاران به اطلاع آنان خواهیم رساند. )

امید است همکاران گرامی با درک شرایط حساس کنونی و با توجه به سانسور شدید مطبوعات، در توزیع گسترده این بیانیه و
اطلاع­رسانی به موقع به سایر همکاران از هر طریق ممکن آن­گونه که شایسته است همت گمارند.

 

با سپاس

کانون صنفی معلمان ایران

26/1/87

جدول هزينه هاي معلمان

به نقل از "کانون صنفی معلمان ایران-تهران"

پاره اي از هزينه هايي كه معلمان عدالتخواه پرداخت كرده اند.(آنچه گزارش شده است.)

ردف	نام ونام خانوادگي	محل خدمت	نوع حكم	قرار آزادي
1	مجيري حميد	خميني شهر	3سال تبعید	******
2	ابطحي سيد مجتبي	خميني شهر	بازنشست زودهنگام/30روز بازداشت /1گروه کاهش	40ميليون ت
3	عمادي عبدالرسول	خميني شهر	3سال تبعيد به اراك	******
4	خانم ديباجي	خميني شهر	بازنشست زود هنگام	*****
5	زارعی ستار	خميني شهر	2سال تبعيد به استان سمنان	*****
6	برخوردار نورالله	خميني شهر	3سال تعيد به استان كهگيلويه بويراحمد	*****
7	ناصر    جزینی	خمینی شهر	2سال تبعید به قم	*****
8	خانم شرافت	خميني شهر	توبيخ با درج در پرونده	******
9	اكبري اسماعيل	خميني شهر	3سال تبعيد	*****
10	میرزایی  هادی	تهران	52روزانفرادی/3سال حبس تعلیقی/1میلیون ت .نقدی	60میلیون ت/سال۸۲
11	محمود  بهشتي	تهران	۳۱و۱۷روزبازداشت انفرادي/4سال حبس تعلیقی	۵۰و۳۰م.ت
12	باغاني علي اكبر	تهران	30 روز بازداشت ۳ماه انفصال،۲سال تبعيد/5سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
13	خاكساري محمد	تهران	۱روزبازداشت	100ميليون ت
14	دهقان محمود	تهران	8روز بازدشت	کفالت
15	بادپر  خاتون	تهران	یک روز بازداشت	کفالت
16	اكبري نبي عليرضا	تهران	26 روز انفرادي/2سال حبس تعلیقی	30 ميليون ت
17	پور وثوق حميد	تهران	26 روزانفرادی3ماه انفصال/3سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
18	رضايي محمد رضا	تهران	26 روزانفرادی3ماه انفصال/3سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
19	ذاتي  اصغر	تهران	۴۰ روزانفرادي/۲سال حبس تعلیقی	سال82 ۷۰میلیون ت
20	قشقاوي كريم	تهران	16 روز انفرادی انفرادي/3سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
21	فلاحي محمد تقي	تهران	29 روز بازداشت/3سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
22	باقري  محمود	تهران	۳۳ روز بازداشت انفرادي/	30ميليون ت
23	منتجبي علي صفر	تهران	26 روز بازداشت/4سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
24	دارابي ثريا	تهران	10 روزبازداشت	40 ميليون ت
25	بداقي   رسول	تهران	16روزانفرادي/كسر4روز حقوق/كسر1گروه براي 2سال /2سال حبس تعلیقی	30ميليون ت
26	كمالي محسن	تهران	16 روز انفرادي	30ميليون ت